Sözlü ve yazili edebiyatimizin, en çok ürün verdigi alanlardan birisi de türkülerimizdir. Orta Asya Türkleri'nin "yir-cir" seklinde isimlendirdikleri türkü, Bati Türkleri'nce "Türk" kelimesinden türetilmistir. "Türk'e, Türklere özgü melodi, Türklere has müzik" anlamlarina gelmektedir. Türkülerde, herkesin anlayabilecegi sade bir dil kullanilir. Türkü güfteleri genellikle hece vezni ile yazilirlar. Buna ragmen, aruz vezni ile de yazilmis olanlari vardir. Türkü ile müzik birbirinden ayri düsünülemez. Türkü olarak yazilmis fakat, bestelenmemis güfteler de vardir. Türkülerimiz, milli zevk ve heyecani, dünden bugüne nasil tasidiysa, bugünün kültür ve zevkini de yarinlara tasiyacak olan, en önemli kültür degerlerimizden biridir. Teke Yöresi, Mugla, Burdur, Isparta ve Ege Bölgesi, Türk Halk Müzigimizin en zengin örneklerinin dogdugu yörelerdendir.

Bu yöremiz türküleri ve özellikle çok sevilen gurbet havalari, dügün ve eglencelerde, davul-zurna, klarnet, cümbüs, keman, girnata, baglama ve darbuka esliginde sevilerek çalinir ve söylenir. Türkülerimizin sevilip söylenmesinde, o türkünün çalgisinin da önemi büyüktür. Finike'de en iyi keman ustasi Koca Mesut lakabiyla taninan Mesut Çelikkiran' dir. Cümbüsü Finike'ye ilk getiren kisi Hakki Bulut 'tur. Fakat en iyi Cümbüs ustasi Kemal Yalçin 'dir. Klarneti ilk kez Finike'ye getiren kisi Bektas Ayyildiz 'dir. Kendisi ayni zamanda iyi bir klarnet ustasidir. Gidinin Ali namiyla meshur Ali Çavus, Kemal Yalçin usta zurnacilardir. Davulun ustasi da, Mehmet Hancioglu 'dur